Małżeństwo, czyli usankcjonowany przez prawo, trwały, równoprawny związek między kobietą i mężczyzną, zostaje zawarty, gdy jednocześnie obecni złożą przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego oświadczenie, że wstępują ze sobą w związek małżeński. Oświadczenie takie powinno być złożone publicznie i w obecności dwóch pełnoletnich świadków.
Małżeństwo może być zawarte również wtedy, gdy mężczyzna i kobieta, wstępujący w związek małżeński, podlegający prawu wewnętrznemu Kościoła lub innego związku wyznaniowego (ślub kościelny, wyznaniowy), w obecności duchownego oświadczą wolę jednoczesnego zawarcia małżeństwa podlegającego prawu polskiemu. Duchowny winien sporządzić zaświadczenie stwierdzające, że oświadczenia woli zostały złożone w jego obecności. Zaświadczenie to prócz niego podpisują małżonkowie i dwaj pełnoletni świadkowie obecni podczas zawierania małżeństwa. Na duchownym spoczywa też obowiązek przesłania wyżej wymienionego zaświadczenia do urzędu stanu cywilnego przed upływem pięciu dni od zawarcia związku. Na podstawie otrzymanych dokumentów kierownik urzędu stanu cywilnego sporządza akt małżeństwa. Jeśli wszystkie powyższe przesłanki zostaną spełnione, małżeństwo uważa się za zawarte już w chwili złożenia oświadczenia woli w obecności duchownego. Ślub kościelny lub wyznaniowy możliwy jest jedynie wówczas, gdy ratyfikowana umowa międzynarodowa lub ustawa, która reguluje stosunki pomiędzy państwem a Kościołem czy innym związkiem wyznaniowym, przewiduje możliwość wywołania przez zawarte w tej formie małżeństwo takich samych skutków prawnych, jakie pociąga za sobą akt zawarcia małżeństwa w urzędzie stanu cywilnego (tzw. ślub cywilny). W Polsce tę regulację zapewniają ustawy o stosunku między państwem a niektórymi kościołami i związkami wyznaniowymi. W wypadku Kościoła katolickiego jest to konkordat (stąd często używana nazwa - ślub konkordatowy) między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską z 28 lipca 1993 roku (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318.)